Το Nessun dorma, εξηγημένο

Τι είναι η άρια

Το Nessun dorma προέρχεται από την τελευταία πράξη της όπερας Turandot του Giacomo Puccini, με λιμπρέτο των Giuseppe Adami και Renato Simoni, σύμφωνα με τη Wikipedia. Το τραγουδά ο τενόρος Calaf, που αποκαλείται il principe ignoto, ο άγνωστος πρίγκιπας. Ο τίτλος μεταφράζεται ως «να μη κοιμηθεί κανείς». Είναι ένα από τα πιο γνωστά κομμάτια που γράφτηκαν ποτέ για τενόρο, γι' αυτό η συναυλία της Φλωρεντίας το δανείζεται για το όνομά της, και γι' αυτό πολλοί άνθρωποι που δεν έχουν δει ποτέ όπερα μπορούν να σιγοτραγουδήσουν τη μελωδία.

Η ιστορία εκείνη τη στιγμή

Μέχρι την άρια, ο Calaf έχει απαντήσει σωστά στα τρία αινίγματα της πριγκίπισσας Turandot, όμως εκείνη ακόμη αποστρέφεται τον γάμο μαζί του. Της προσφέρει μια τελευταία δοκιμασία: έχει μέχρι την αυγή να μαντέψει το όνομά του. Αν τα καταφέρει, εκείνος θα εκτελεστεί· αν αποτύχει, πρέπει να τον παντρευτεί. Εκείνη διατάζει να μην κοιμηθεί κανείς στο βασίλειο μέχρι να βρεθεί το όνομα, αλλιώς όλοι θα θανατωθούν. Η άρια ανοίγει τη νύχτα στους κήπους του παλατιού, καθώς ο Calaf ακούει τους κήρυκες να διαλαλούν τη διαταγή της.

Τι κάνει η μουσική

Η Wikipedia περιγράφει την άρια ως έκφραση θριαμβευτικής βεβαιότητας ότι ο Calaf θα κερδίσει την πριγκίπισσα. Το τελικό της πέρασμα περιλαμβάνει ένα παρατεταμένο B πάνω από το πεντάγραμμο, ακολουθούμενο από ένα τελικό A που κρατιέται ακόμη περισσότερο. Το λήμμα προσθέτει ότι η παρτιτούρα του Puccini δεν απαιτεί ρητά να παραταθεί καμία από τις δύο νότες: στο πρωτότυπο, το B είναι δέκατο έκτο και το A ολόκληρο. Και οι δύο είναι υψηλές νότες για τη φωνή του τενόρου, γι' αυτό η άρια είναι απαιτητική για κάθε τενόρο.

Η όπερα πίσω από αυτήν

Η Turandot είναι όπερα σε τρεις πράξεις στην ιταλική γλώσσα, με σκηνικό στο Πεκίνο σε θρυλικούς χρόνους, σύμφωνα με τη Wikipedia. Οι κύριοι ρόλοι είναι η Turandot, δραματική σοπράνο, ο Calaf, τενόρος, και η Liù, μια σκλάβα και σοπράνο. Ο Puccini πέθανε στις 29 Νοεμβρίου 1924 και άφησε την όπερα ημιτελή· η μουσική ολοκληρώθηκε από τον Franco Alfano. Πρωτοπαρουσιάστηκε στις 25 Απριλίου 1926 στο Teatro alla Scala του Μιλάνου, υπό τη διεύθυνση του Arturo Toscanini. Η συναυλία της Φλωρεντίας χρησιμοποιεί την άρια αυτόνομα, χωρίς καμία από αυτή την περιβάλλουσα ιστορία.

Πώς έγινε τραγούδι του Παγκοσμίου Κυπέλλου

Η Wikipedia αναφέρει ότι η ηχογράφηση του Λουτσιάνο Παβαρότι το 1972 χρησιμοποιήθηκε ως θέμα για την τηλεοπτική κάλυψη του BBC του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1990 στην Ιταλία, γεγονός που έκανε την άρια γνωστή πέρα από τον χώρο της όπερας, και ότι έφτασε στο νούμερο δύο του UK Singles Chart. Ο Παβαρότι την τραγούδησε επίσης στην πρώτη συναυλία των Παβαρότι, Ντομίνγκο και Καρρέρας, στη Ρώμη, την παραμονή του τελικού εκείνου του τουρνουά. Το άλμπουμ εκείνης της συναυλίας ξεπέρασε σε πωλήσεις κάθε άλλο κλασικό άλμπουμ. Αυτή η ιστορία εξηγεί γιατί μια συναυλία στη Φλωρεντία μπορεί να στηρίξει μια ολόκληρη βραδιά σε έναν και μόνο τίτλο.

Ακούγοντάς την στη συναυλία

Ο τίτλος της συναυλίας αναφέρει το Nessun dorma, και ένας κριτικός ενθουσιάστηκε που το άκουσε, ωστόσο κανένα κομμάτι δεν είναι εγγυημένο για μια δεδομένη βραδιά. Τα προγράμματα αλλάζουν, και ένας κριτικός σημείωσε ότι η ρεσιτάλ παρέκκλινε από το τυπωμένο πρόγραμμά του. Η σελίδα κρατήσεων περιγράφει τενόρους με σύνολο μουσικής δωματίου από πιάνο, κοντραμπάσο και μαντολίνο, οπότε να περιμένετε μια διασκευή για αυτό το μικρό σύνολο και όχι για πλήρη ορχήστρα. Η άρια τραγουδιέται στα ιταλικά. Μια σύντομη σημείωση για την υπόθεση, όπως η παραπάνω, είναι όλη η προετοιμασία που χρειάζεται.

Διαβάστε στη συνέχεια: Συναυλία όπερας στη Φλωρεντία