Napoli şarkıları, anlatıldı

Bir Napoliten şarkısı nedir

Terim, Napolice dilinde söylenen geleneksel şarkıları kapsar ve Wikipedia, bunların her birinin bu dilde yazılıp icra edildiğini açıkça belirtir. Genellikle erkek solo ses tarafından söylenmekle birlikte kadın solistler de bu şarkıları icra eder; yaygın formlar arasında aşk şarkısı ve serenat yer alır. Bu, operadan farklı bir gelenektir: şarkılar kendi başlarına ayakta durur, etraflarında bir olay örgüsü yoktur; bu yüzden aryalar arasına bu kadar kolay yerleşirler.

Piedigrotta yarışması

Aynı makaleye göre, 1830'lar Napoliten şarkısını, Napoli'nin Mergellina semtindeki bir kilise olan Piedigrotta Meryem Ana'sını onurlandıran Piedigrotta festivaliyle birlikte düzenlenen yıllık yeni şarkı yarışması aracılığıyla bir kurum haline getirdi. İlk kazanan, geleneksel olarak Gaetano Donizetti'ye atfedilen Te voglio bene assaje oldu, ancak 1984 tarihli bir makale bunun için hiçbir tarihsel kanıt bulamadı. Festival, 1950'de terk edilene kadar düzenli olarak yapıldı ve sonraki şarkılar da klasikleşti.

’O sole mio

’O sole mio 1898 yılına dayanır. Sözleri Giovanni Capurro yazmış, müziği ise Eduardo di Capua'ya atfedilmiştir; ancak Wikipedia'nın eklediğine göre, 2002'de Torino'da görülen bir mahkeme davası, Alfredo Mazzucchi'nin di Capua'nın bazı şarkılarının ortak yazarı olduğu iddiasını kabul etmiştir. Başlık "güneşim" anlamına gelir. Luciano Pavarotti, Enrico Caruso, Beniamino Gigli, Andrea Bocelli ve Mario Lanza eseri seslendiren sanatçılar arasındadır ve Pavarotti, bu eserin kendi versiyonuyla 1980 Grammy Ödülü'nü En İyi Klasik Vokal Performansı dalında kazanmıştır. Bu şarkı, üç sanatçının da 1990 Roma konserinde birlikte söylediği şarkıdır.

Funiculì, Funiculà

Luigi Denza, bu ezgiyi 1880'de memleketi Castellammare di Stabia'da yazmış; Wikipedia'ya göre sözleri gazeteci Peppino Turco kaleme almış ve rivayete göre parça şaka niyetiyle ortaya çıkmış. O yıl, şarkının kutladığı Vezüv'e çıkan ilk füniküler demiryolu açılmış. Şarkı ilk kez Castellammare di Stabia'daki bir otelde söylenmiş, ardından Piedigrotta festivaline girmiş. Turco'nun Napolice dizelerinde genç bir adam sevgilisini bir yanardağa benzetir ve onu kraterin kenarına kendisiyle birlikte gitmeye davet eder.

Tenorlar şarkıları yurt dışına nasıl taşıdı

Vikipedi, yaklaşık 1880 ile 1920 yılları arasında Napoli ve güney İtalya'dan göç edenlerin şarkıları dünyaya taşıdığını belirtiyor. 1900'lerin başında tenor Enrico Caruso, memleketinin müziğini New York'ta Metropolitan Opera'da bis olarak söyledi ve şarkıların birçoğunu kaydetti. Bu kayıtlar opera tenorlerinin standart repertuvarına girdi; makale, onu takip eden şarkıcılar arasında Beniamino Gigli, Franco Corelli, Mario Del Monaco, Giuseppe Di Stefano ve Tito Schipa'nın adlarını anıyor.

Mandolinin kattığı

Rezervasyon sayfasında piyano, kontrbas ve mandolinden oluşan bir oda topluluğu listeleniyor. Wikipedia, mandolini lavta ailesinden, en yaygın olarak keman gibi akort edilmiş dört çift telli gruba sahip, mızrapla çalınan bir enstrüman olarak tanımlıyor. Napoliten mandolin, 18. yüzyılın ortalarından kalma yuvarlak, kase biçimli bir sırta sahiptir. Notaları hızla sönümlendiği için, icracılar onları sürdürmek amacıyla bir veya daha fazla tel çiftinin hızlı mızraplanması olan tremolo kullanır; bu da Napoliten eşliklerine o parıltılı dokusunu kazandırır.

Floransa konserinde

Rezervasyon sayfası, Neapolitan şarkıları arasında 'O sole mio ve Funiculì, Funiculà'nın yanı sıra La traviata, Rigoletto ve Tosca'ya dayanan aryaları da sayıyor. Programlar değişir ve belirli bir gece için hiçbir şarkı vaat edilmez. Wikipedia'ya göre tüm Neapolitan şarkıları Neapolitan dilinde söylenir, bu nedenle opera aryalarını bilen biri için bile sözler tanıdık gelmeyebilir. Ezgilerin çeviriye ihtiyacı yoktur ve onları programa dahil etmenin amacı da budur.

Sonraki: Floransa'da opera konseri